(เมื่อฉันเกลียดคนที่ควรรัก)ฉันอยากได้ปัญหาแบบปกติชน...
posted on 02 Nov 2009 22:43 by se-chouเราเชื่อว่าทุกคนในโลกนี้มีปัญหาหมดทุกคน..(อยู่แล้วละ ใครไม่มีมั่ง ยกมือหน่อย=v=//)
ยังไงก็รู้กันอยู่แล้วใช่ไหมว่าจขบ.มาบ่นปัญหา...หุๆ จขบ.อยากบ่นใส่อะไรไว้ซะหน่อยน่ะ...เพราะมันก็เก็บๆไว้ในใจก็นาน... ขี้เกียจเก็บละ เดี๋ยวมันถึงที่สุดก่อนแล้วจะระเบิดแบบไม่มีชิ้นดีขึ้นจะยุ่งซะเปล่า...
อนึ่ง... จากหัวเอนทรีนะคะ จขบ.ต้องการปัญหาแบบที่เหมือนๆกับคนรุ่นๆเดียวกันน่ะ...ไม่ใช่ปัญหาแนวที่ผู้ใหญ่มีกัน...
จขบ.เริ่มรู้สึกเบื่อที่จะรั้ง... เบื่อที่จะอยู่...
ก็ในเมื่อ...
จขบ. ชักจะเกลียดอีกคนหนึ่งที่ควรจะรักที่สุด...(คิดว่าตอนนี้อารมณ์คงประมาณทั้งรัก ผูกพัน แล้วก็เกลียดละมั้ง?)
อันที่จริงมันก็เป็นปัญหาที่ธรรมดาๆในสังคนสมัยนี้ละนะ แต่ของจขบ.มันอยู่ระหว่างกลางที่ยืดเยื้อไปสู่จุดจบ
จุดเริ่มต้นมันก็ธรรมดาละนะ... แต่เมื่อถึงช่วงกลางที่ยืดเยื้อแล้วละก็... น่าปวดใจ...
แต่จขบ.ก็คิดอยู่ว่าถ้ามันถึงจุดสิ้นสุดเมื่อไหร่ก็คงมีแผลฝังลงใจที่ลึกเหมือนกันละนะ...
...
ถ้ามีคนอ่านถึงตรงนี้แล้วก็คงอยากรู้สินะว่าปัญหา ณ บ้านจขบ.มันคืออะไร...
บอกไว้ก่อนว่ามันปัญหาภายใน ที่อันที่จริงก็ไม่สมควรอย่างยิ่งที่จะเอามาบอกเล่าอย่างนี่ทั้งๆที่มันยังไม่จบ...
ใครจะอ่านต่อก็อยากให้ืำเพียงอ่าน รับรู้ และเอาข้อคิด(ที่มันคงจะมี)จากในนี้ไปใช้...
ปัญหาบ๊านบ้านของจขบ.ก็ไม่มีอะไร... เดาได้ง่ายๆจากปัญหาครอบครัวสมัยนี้ที่มีกัน...
ครอบครัวแยกกันอยู่...
แต่จขบ.บอกแล้วใช่ไหม...ของจขบ.มันอยู่กลางระหว่างเริ่มต้นและจุดจบ(อาจจะยังไม่กลางดีก็ได้...)
พูดถึงเรื่องนี้ก็ต้องเกี่ยวกับพ่อและแม่อยู่แล้วใช่ม้า?
เรื่องมันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่...จขบ.ก็ไม่รู้...
จขบ.คงผิดเองแหละ...
ผิดเองที่ไม่คิดใส่ใจ...
มีโลกของตัวเองเกินไปจนลืมหันกลับมามองใครคนนึง...
จขบ.และีพี่น้องลืมที่จะหันไปมอง "เขา" ผู้ทำงานหาเงินมาเลี้ยงครอบครัวไป ...
ลืมเขาไป...
รู้สึกแย่...
ตอนนี้จขบ.อยู่ ม.ห้า...
ช่วงที่จะทำให้รอยมันเริ่มร้าวก็คงช่วงประถมปลายๆจนมัธยมต้นละมั้ง...
ใครที่ดูรถไฟฟ้ามาหานะเธอคงนึกออก...
ประมาณนั้นเลย... คนสองคนมีช่วงเวลาการใช้ชีวิตที่ต่างกัน...
พ่อไปทำงานแต่เช้า...ถึงจะออกจากบ้านพร้อมกัน... นั่งอยู่ในรถคันเดียวกัน...
แต่อาการคนมันง่วง สลึมสลือ... การเปิดปากคุยกันแทบไม่มี...
วันนึงนับคำคุยได้...ประโยคเดียวด้วยซ้ำ... "สวัสดีคะ" เผลอๆหลับตั้งแต่เข้านั่งในรถด้วยซ้ำ
แล้วตอนกลับบ้านน่ะหรอ?... พ่อกลับเที่ยงคืน... จขบ.นอนแล้ว...
รู้สึกผิด...
จขบ.น่าจะรู้อารมณ์และนิสัยคนเป็นพ่อของตัวเองดีที่สุด...แต่จขบ.ไม่ใส่ใจ...
พ่อจขบ.ออกแนวคิดอยู่กัยตัวเองมากกว่าจะพูดออก(แล้วคิดก็เชื่อในสิ่งที่คิดด้วย)
จะว่าก็ไม่ได้หรอก... พ่อก็มีสมอง ฉลาด เก่ง...(แต่น่าเสียดายที่จขบ.ไม่ได้ฉลาดแบบนั้นT3T) คิดอะไรได้ก็ต้องเชื่อในสิ่งที่ตัวเองคิดอยู่แล้วละ...
เมื่อคิดอยู่กับตัวเองก็น้อยใจละมั้ง...(คิดว่าอะไรจขบ.ก็ไม่รู้หรอก...) คนมันเซนซิทีฟ...
อยู่ก็อยู่คนเดียว...ลูกก็ไม่คุยด้วย เจอหน้ากันก็ตอนง่วงๆ เห็นหน้าลูกแค่ตอนหลับ...
...จขบ.ก็ไม่รู้ยังไง... แต่นี้มันคืออดีตที่จขบ.เพิ่งคิดได้... ไม่รู้จะสายไปไหม...
ใครหลายคนที่อ่านมาได้ถึงนี้ก็คงคิด...รู้แล้วทำไมไม่รีบทำอะไรสักอย่าง...
ก็นะ...ลูกที่แทบไม่สนิทแล้ว(กำลังตีหน้าเข้าหาอยู่) กับคนทีแทบไม่มีความผูกพันกับครอบครัวเหลืออยู่แล้ว...
เฮ้อ... พูดยาก...
มันหลายเหตุ...
เรื่องระหว่างพ่อกับแม่ก็ปล่อยไป... จขบ.ไม่คิดเข้ารับรู้... รู้ไปก็เหนื่อยเปล่า... เก็บเอาไปคิดมากเปล่า...
จขบ.ก็ทำได้แค่พยายามเข้าหาเท่านั้นแหละ...
เข้าหาทีก็ต้องตีหน้าให้ยิ้มได้แทบตลอด...
เพราะ...ยังไง... คนเหงา...แล้วเป็นผู้ชาย...
เงินก็มี...
แค่...เมียน้อย...ก็สบายอยู่แล้ว...(คนล่าสุดจะถึง เมีย รึเปล่าไม่รู้...แต่แค่โทรคุยกันต่อหน้าต่อหู...ก็...นะ)
จขบ.โมโหที่จขบ.เกลียดเขา... ทั้งๆที่จขบ.ผิดเองมากกว่า...
แย่จริงๆ... แย่...แย่..แย่...แย่...แย่...
จขบ. เกลียดผู้หญิงคนนั้น... แม้ว่าจขบ.จะรู้สึกว่าผู้หญิงคนนั้นได้ช่วยเรื่องระหว่างพ่อกับลูกๆอยู่บ้าง(นัยว่าจะไปเที่ยวกับลูกแล้วพ่อจขบ.ไปปรึกษา เธอก็แนะนำมา...จขบ.คิดแง่ดีไปรึเปล่านะ...)
แย่... อะไรหลายอย่างมันปนเปกันได้ง่ายๆ...(แม้ว่าจขบ.จะจับมันแยกกันได้ง่ายๆเหมือนกันก็เถอะ)
มันเป็นปัญหาอะไรที่หนักหนา...เหมือนจะไม่นะ...
แต่ความอึดอัดมันเข้ามาทุกครั้งที่อยู่กับพ่อ... จขบ.พยายามทำตัวให้ปกติเหมือนอยู่กับแม่นะ... (และจขบ.ว่าจขบ.จะพยายามต่อไป...)
จะมีคนอ่านแล้วเข้าใจรึเปล่าก็ไม่รู้...
แต่จขบ.อยากให้คนที่ได้อ่านหันกลับไปมองคนในครอบครัวบ้าง...
หันไปเถอะ... เข้าไปคุยจุ๊กจิ๊กกับเขาบ้าง...
ให้เขาโมโหใส่เพราะเราจุ๊กจิ๊กน่ารำคาญมากก็ยังดีกว่า...ไม่มี...อะไรเลย... ใช่...
ให้เห็นหน้า ให้ได้คุย ให้ได้ยุ่ง... แค่ันั้นละ... สองสามวันครั้งก็ได้ถ้าขี้เกียจ /หัวเราะ...
เพราะสายใยระหว่างครอบครัวมันอาจจะตึงขึ้น...และขาดในที่สุด... เพราะมันไม่มีอะไรเหนี่ยวรั้งไว้...
ขาดไปแล้วจะผูกจะต่อใหม่ก็คนไม่เหมือนเดิม...(แต่อย่างนั้นจขบ.ก็ยินดีจะผูกจะต่อไว้...)
เฮ้อ... น้ำตาหยดใส่แทปเลตหยดนึง=_=;;...น้ำมูกไหลด้วย...แย่จังเนอะ...
จขบ.อยากรู้ว่าแม่จขบ.ทนอยู่ได้ยังไงในสถานการณ์แบบนี้...(สุดยอดคุณมี๊...)
ปล.ใครรู้มั่งว่าจขบ.ตีสองหน้าได้ถ้าเศร้า...ยกเว้นเศร้ามาก(+ยกเว้นบางกรณ๊)...ที่เห็นอยู่ทุกวันนี้ก็นั่งเซ็งเศร้าในใจอยู่นะ... ฉะนั้น...บางครั้งก็ปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวเถอะ...
อนึ่ง...ใส่Tagตามใจฉัน...
เพราะอะไร..?
ก็มันอยู่แต่หน้าคอมอ่ะ - 3-"
...
มี๊~...
#1 By frozen on 2009-11-03 20:56