Vilain~

เราเชื่อว่าทุกคนในโลกนี้มีปัญหาหมดทุกคน..(อยู่แล้วละ ใครไม่มีมั่ง ยกมือหน่อย=v=//)

ยังไงก็รู้กันอยู่แล้วใช่ไหมว่าจขบ.มาบ่นปัญหา...หุๆ จขบ.อยากบ่นใส่อะไรไว้ซะหน่อยน่ะ...เพราะมันก็เก็บๆไว้ในใจก็นาน... ขี้เกียจเก็บละ เดี๋ยวมันถึงที่สุดก่อนแล้วจะระเบิดแบบไม่มีชิ้นดีขึ้นจะยุ่งซะเปล่า...

อนึ่ง...  จากหัวเอนทรีนะคะ จขบ.ต้องการปัญหาแบบที่เหมือนๆกับคนรุ่นๆเดียวกันน่ะ...ไม่ใช่ปัญหาแนวที่ผู้ใหญ่มีกัน...

 

จขบ.เริ่มรู้สึกเบื่อที่จะรั้ง... เบื่อที่จะอยู่...

ก็ในเมื่อ...

 

จขบ. ชักจะเกลียดอีกคนหนึ่งที่ควรจะรักที่สุด...(คิดว่าตอนนี้อารมณ์คงประมาณทั้งรัก ผูกพัน แล้วก็เกลียดละมั้ง?)

อันที่จริงมันก็เป็นปัญหาที่ธรรมดาๆในสังคนสมัยนี้ละนะ แต่ของจขบ.มันอยู่ระหว่างกลางที่ยืดเยื้อไปสู่จุดจบ

 จุดเริ่มต้นมันก็ธรรมดาละนะ... แต่เมื่อถึงช่วงกลางที่ยืดเยื้อแล้วละก็... น่าปวดใจ...

แต่จขบ.ก็คิดอยู่ว่าถ้ามันถึงจุดสิ้นสุดเมื่อไหร่ก็คงมีแผลฝังลงใจที่ลึกเหมือนกันละนะ...

...

 

ถ้ามีคนอ่านถึงตรงนี้แล้วก็คงอยากรู้สินะว่าปัญหา ณ บ้านจขบ.มันคืออะไร...

บอกไว้ก่อนว่ามันปัญหาภายใน ที่อันที่จริงก็ไม่สมควรอย่างยิ่งที่จะเอามาบอกเล่าอย่างนี่ทั้งๆที่มันยังไม่จบ...

ใครจะอ่านต่อก็อยากให้ืำเพียงอ่าน รับรู้ และเอาข้อคิด(ที่มันคงจะมี)จากในนี้ไปใช้...

 

ปัญหาบ๊านบ้านของจขบ.ก็ไม่มีอะไร... เดาได้ง่ายๆจากปัญหาครอบครัวสมัยนี้ที่มีกัน...

ครอบครัวแยกกันอยู่...

แต่จขบ.บอกแล้วใช่ไหม...ของจขบ.มันอยู่กลางระหว่างเริ่มต้นและจุดจบ(อาจจะยังไม่กลางดีก็ได้...)

พูดถึงเรื่องนี้ก็ต้องเกี่ยวกับพ่อและแม่อยู่แล้วใช่ม้า?

เรื่องมันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่...จขบ.ก็ไม่รู้...

 

จขบ.คงผิดเองแหละ...

ผิดเองที่ไม่คิดใส่ใจ...

มีโลกของตัวเองเกินไปจนลืมหันกลับมามองใครคนนึง...

จขบ.และีพี่น้องลืมที่จะหันไปมอง "เขา" ผู้ทำงานหาเงินมาเลี้ยงครอบครัวไป ...

ลืมเขาไป...

 

รู้สึกแย่...

 

ตอนนี้จขบ.อยู่ ม.ห้า...

ช่วงที่จะทำให้รอยมันเริ่มร้าวก็คงช่วงประถมปลายๆจนมัธยมต้นละมั้ง...

ใครที่ดูรถไฟฟ้ามาหานะเธอคงนึกออก...

ประมาณนั้นเลย... คนสองคนมีช่วงเวลาการใช้ชีวิตที่ต่างกัน...

พ่อไปทำงานแต่เช้า...ถึงจะออกจากบ้านพร้อมกัน... นั่งอยู่ในรถคันเดียวกัน...

แต่อาการคนมันง่วง สลึมสลือ... การเปิดปากคุยกันแทบไม่มี...

วันนึงนับคำคุยได้...ประโยคเดียวด้วยซ้ำ... "สวัสดีคะ" เผลอๆหลับตั้งแต่เข้านั่งในรถด้วยซ้ำ

แล้วตอนกลับบ้านน่ะหรอ?... พ่อกลับเที่ยงคืน... จขบ.นอนแล้ว...

 

รู้สึกผิด... 

 

จขบ.น่าจะรู้อารมณ์และนิสัยคนเป็นพ่อของตัวเองดีที่สุด...แต่จขบ.ไม่ใส่ใจ...

พ่อจขบ.ออกแนวคิดอยู่กัยตัวเองมากกว่าจะพูดออก(แล้วคิดก็เชื่อในสิ่งที่คิดด้วย)

จะว่าก็ไม่ได้หรอก... พ่อก็มีสมอง ฉลาด เก่ง...(แต่น่าเสียดายที่จขบ.ไม่ได้ฉลาดแบบนั้นT3T) คิดอะไรได้ก็ต้องเชื่อในสิ่งที่ตัวเองคิดอยู่แล้วละ...

เมื่อคิดอยู่กับตัวเองก็น้อยใจละมั้ง...(คิดว่าอะไรจขบ.ก็ไม่รู้หรอก...) คนมันเซนซิทีฟ...

อยู่ก็อยู่คนเดียว...ลูกก็ไม่คุยด้วย เจอหน้ากันก็ตอนง่วงๆ เห็นหน้าลูกแค่ตอนหลับ...

...จขบ.ก็ไม่รู้ยังไง... แต่นี้มันคืออดีตที่จขบ.เพิ่งคิดได้... ไม่รู้จะสายไปไหม...

 

ใครหลายคนที่อ่านมาได้ถึงนี้ก็คงคิด...รู้แล้วทำไมไม่รีบทำอะไรสักอย่าง...

ก็นะ...ลูกที่แทบไม่สนิทแล้ว(กำลังตีหน้าเข้าหาอยู่) กับคนทีแทบไม่มีความผูกพันกับครอบครัวเหลืออยู่แล้ว...

 

เฮ้อ... พูดยาก...

มันหลายเหตุ...

เรื่องระหว่างพ่อกับแม่ก็ปล่อยไป... จขบ.ไม่คิดเข้ารับรู้... รู้ไปก็เหนื่อยเปล่า... เก็บเอาไปคิดมากเปล่า...

จขบ.ก็ทำได้แค่พยายามเข้าหาเท่านั้นแหละ...

 

เข้าหาทีก็ต้องตีหน้าให้ยิ้มได้แทบตลอด...

เพราะ...ยังไง... คนเหงา...แล้วเป็นผู้ชาย... 

 

เงินก็มี... 

แค่...เมียน้อย...ก็สบายอยู่แล้ว...(คนล่าสุดจะถึง เมีย รึเปล่าไม่รู้...แต่แค่โทรคุยกันต่อหน้าต่อหู...ก็...นะ)

 

จขบ.โมโหที่จขบ.เกลียดเขา... ทั้งๆที่จขบ.ผิดเองมากกว่า...

 

แย่จริงๆ... แย่...แย่..แย่...แย่...แย่...

 

จขบ. เกลียดผู้หญิงคนนั้น... แม้ว่าจขบ.จะรู้สึกว่าผู้หญิงคนนั้นได้ช่วยเรื่องระหว่างพ่อกับลูกๆอยู่บ้าง(นัยว่าจะไปเที่ยวกับลูกแล้วพ่อจขบ.ไปปรึกษา เธอก็แนะนำมา...จขบ.คิดแง่ดีไปรึเปล่านะ...)

แย่... อะไรหลายอย่างมันปนเปกันได้ง่ายๆ...(แม้ว่าจขบ.จะจับมันแยกกันได้ง่ายๆเหมือนกันก็เถอะ)

 

 

 

มันเป็นปัญหาอะไรที่หนักหนา...เหมือนจะไม่นะ...

แต่ความอึดอัดมันเข้ามาทุกครั้งที่อยู่กับพ่อ... จขบ.พยายามทำตัวให้ปกติเหมือนอยู่กับแม่นะ... (และจขบ.ว่าจขบ.จะพยายามต่อไป...)

 

จะมีคนอ่านแล้วเข้าใจรึเปล่าก็ไม่รู้...

แต่จขบ.อยากให้คนที่ได้อ่านหันกลับไปมองคนในครอบครัวบ้าง...

หันไปเถอะ... เข้าไปคุยจุ๊กจิ๊กกับเขาบ้าง...

ให้เขาโมโหใส่เพราะเราจุ๊กจิ๊กน่ารำคาญมากก็ยังดีกว่า...ไม่มี...อะไรเลย... ใช่...

ให้เห็นหน้า ให้ได้คุย ให้ได้ยุ่ง... แค่ันั้นละ... สองสามวันครั้งก็ได้ถ้าขี้เกียจ /หัวเราะ...

 

เพราะสายใยระหว่างครอบครัวมันอาจจะตึงขึ้น...และขาดในที่สุด... เพราะมันไม่มีอะไรเหนี่ยวรั้งไว้...

 

ขาดไปแล้วจะผูกจะต่อใหม่ก็คนไม่เหมือนเดิม...(แต่อย่างนั้นจขบ.ก็ยินดีจะผูกจะต่อไว้...)

 

เฮ้อ... น้ำตาหยดใส่แทปเลตหยดนึง=_=;;...น้ำมูกไหลด้วย...แย่จังเนอะ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จขบ.อยากรู้ว่าแม่จขบ.ทนอยู่ได้ยังไงในสถานการณ์แบบนี้...(สุดยอดคุณมี๊...)

 

 

 

 

ปล.ใครรู้มั่งว่าจขบ.ตีสองหน้าได้ถ้าเศร้า...ยกเว้นเศร้ามาก(+ยกเว้นบางกรณ๊)...ที่เห็นอยู่ทุกวันนี้ก็นั่งเซ็งเศร้าในใจอยู่นะ... ฉะนั้น...บางครั้งก็ปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวเถอะ...

อนึ่ง...ใส่Tagตามใจฉัน...

เกิดอารมณ์หงุ๋ยเหงา(??) เบื่อๆ เฉื่อยๆ เศร้าๆ เลยเอามาทำมั่ง(จิตตกถึงขีดสุด)...

 

Tag ความจริง 22 ประการ

1. อีซีมีหลายนามแฝงและเมลจนงงคะ...
2.  se-chou ชื่อนี้มาจากนามแฝงแรกที่คิดมั่วออกมา(เรียกว่าปรับปรุงใหม่ก็ได้มั้ง? ฮ่า)
3. se-chou นี้ที่จริงต้องอ่านว่า "เซ-โช" แต่ว่าถ้าอ่านแบบนี้ "เซ" จะซ้ำกับพยางค์แรกของนามแฝงแรก(อ่านได้ว่า เซ เหมือนกัน)
4. (ท่าทาง)จขบ.ชอบตัว S มาก...(ในนามแฝงทั้งหมดสี่(ที่ใช้หลักๆ) มีไปแล้วสามชื่อที่นำหน้าด้วย S) แต่จขบ.คิดว่าจขบ.ชอบตัว Z นะ...
5. เชื่อไหมว่าจขบ.เป็นคนขี้แยเอามากๆ... แต่ตอนนี้ที่ไม่มีใครเห็นว่าจขบ.ร้องไห้สักกะแอะเพราะจขบ.ปรับอารมณ์ได้ไวเกิน(มันเกิดความรู้สึกอยากร้องไห้บ่อยๆนะ แต่ว่าห้ามไว้น่ะ= =;; โห...ร้องออกมาน่าอายจะตาย)
6. อีนี่พยายามทำตัวทนถึกแต่ไม่เคยสำเร็จ...
7. อีซีเป็นคนคิดมาก... คิดตลบกลับไปกลับมา กังวลจนเครียด...
8. แต่พอกังวลเครียดมากๆเข้าหน่อยก็จะหันไปสนใจอย่างอื่นแทน(อีนี้เลยยิ้มมันได้ทั้งกะวัน เพราะมันดองความเครียดไว้...เหอ...)
9. เนื่องจากอีนี่เป็นคนเก็บกดเอาการอยู่ มันเลยจะมีช่วงอารมณ์ที่ขึ้นๆลงๆ... ประมาณว่าช่วงนี้อารมณ์ดีก็จะหลั่นล้าสุดขีด... แต่ให้รู้ไว้ว่าพอสักพัก อีนี้จะจิตตก เศร้า เบื่อ เซ็งแบบห้ามความรู้สึกไม่ได้(แต่จะตกมาตกน้อยก็ขึ้นอยู่กับเรืองรอบตัวที่เกิดขึ้น...)
10. อีซีช่วงจิตตกจะไม่อยากพูกคุยกับใครแม้แต้น้อย(อาจจะมียกเว้นไว้บางคน แต่ว่าน้อยมาก)
11. เมื่ออีซีจิตตกจะฟังแต่เพลงเศร้าซ้ำๆ แล้วก็จะหมกตัวอยู่คนเดียวจนโดนด่า แล้วก็จะเกิดอารมณ์เหงาหงอยเซ็งเศร้า
12. อีซีขี้น้อยใจ(ฮา เชื่อไหม=_=) ขี้น้อยใจแบบที่คิดเอาเอง คือ ชอบเอาตัวเองไปเปรียบกับคนอื่น(ก็เผื่อว่ามันจะทำให้อีซีทะเยอทะยานขึ้นมั่ง...ได้ผลแค่บางช่วงอารมณ์...) เปรียบแล้วก็เศร้า... พอหายเศร้าก็เอาตัวเองไปเปรียบใหม่ Orz
13. อีซีเป็นคนที่ไร้ระเบียบเอามากๆ... ห้องรกยิ่งกว่ารังหนู...
14. อีซีอยากได้ซะทุกอย่าง... แต่ไม่มีเงินพอซื้อ...TAT
15. จขบ.ขี้เกียจสุดยอด
16. จขบ.เป็นคนติดชอบโฟกัสจุดหมายหลายอย่าง แต่เนื่องจากมีลูกตากับมืออยู่อย่างละคู่เลยไม่สามารถทำให้สำเร็จได้้ทุกจุดหมาย...
17. จขบ.เกลียดและรำคาญพี่ชายตัวเองที่สุด
18. แต่คนที่จขบ.รักและผูกพันที่สุดคือพี่ชาย=_=!?(ไม่นับหมาของพี่ชายนะ)
19. พี่ชายคือคนเดียวที่จขบ.คุยได้เต็มปากเต็มคำและสบายใจที่สุด(ไม่เกี่ยวกับคุยแบบเล่นหัวนะเออ เล่นหัวมากเกินไม่ได้)
20. อนึ่ง... "พี่ชาย" ในที่นี้คือพี่ชายแท้ๆของอีซี... ไม่ใช่ตำแหน่งพี่ชายแบบไอ้ด้า=o=;;
21. จขบ.ชอบคิดอะไรได้หลายๆอย่าง แต่ไม่เคยจะลงมือทำ
22. ข้อสุดท้ายแล้วอะ..อะไรดีละ... อืม...อ่อ... จขบ.เป็นคนติดผ้าห่มแหละ...ฮ่า(ปกติคนอื่นเขาติดตุ๊กตาอะไรกัน...อีนี่ติดผ้าห่มงะ=_= เหอ หลายๆผืนมันอุ่นดี)

แถมรายชื่อนามแฝงสี่ตัว(เรียงตามการมาก่อน-หลัง)...

•  Zejoba(ZejoneraJBsefin) เอ่อ...ในวงเล็บคือชื่อเต็มอะนะ แต่ว่าไม่ได้ใช้แล้ว ยาวเกิน ใช้อันสั้นแทน(มีไอดีอยู่ในdek-d ไปคุ้ยได้...ในหัวเอ็มเมล nif... ก็คือชื่อนี้แหละ แต่ jo เป็น cho เท่านั้นเอง)
• sad_skydrop ชื่อนี้คุ้ยได้ใน hi5 กับ...เอ่อ...ลืม เคยใช้อยู่ในบอร์ดแบดบอย(แต่ไม่ได้เข้านานโดนลบไปแล้ว ;w;) เป็นหัวเอ็มเมล nono...
• E-canic (นิกกี้ ทวดตั้งให้อะ) มีอยู่ใน dojin-city จำได้ว่าใช้สมัครวังแดงด้วย...(แต่มีความรู้สึกว่าพวกเขาดูสนิทสนมกันเกินกว่าจะเข้าไปแทรก...;v;" เลยไม่ได้เข้าไปอีกเลย)
• se-chou เพี้ยนมาจาก Zejoba เพราะเคยสมัคร exteen ด้วยชื่อนี้แล้วลืมพาสเวิร์ดและอื่นๆ...เลยจำต้องเปลี่ยนใหม่(โมโหไง...)

พอดีกว่า...แอบจิ๊กคอมมาใช้...

 *เอนทรีนี้มการพูดถึงAxis Powers Hetaliaซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับประเทศชาติต่างๆ ขอให้ผู้ที่ไม่ชอบ อ่อนไหว(อะไรก็แล้วแต่)ขอให้ปิดหน้านี้ไปนะคะ

*ในนี้ Y นะคะ ไม่ชอบขอให้ปิดไปเลยจ๊ะ... 

 

หนึ่งเหตุที่ EDIT(18/10) > จะว้ากกกกกกกกกกกกกกก เมื่อวาน..เอ้ย! เมื่อตอนตีห้าลืมใส่คำเตือน =[]=;;!

 

 

 

อัพเอนทรี่ติดกันเป็นประวัติการณ์....

 จะว่าไปโลกร้อนเอนทรี่ที่แล้วมันมั่วซั่วมากเลย...Orz

แบบว่า...ปั่นงานเพื่ออัพเอนทรี่และอีกหลายๆอย่างทำให้เกิดหงุดหงิด...ออกมาแบบนั้นได้ไง...จ๊อตโต้วววววววววววววววววววววววว

แต่ยังอุตส่าห์มีคนมาเม้นหนึ่ง(ที่ไม่ใช่เพือน) เอิ้วววววววววว(ยังไงก็ขอบคุณน่อ)

 

 

 

แปะแท็กดีกว่า... ได้จากพลอย...โฮรก...ในที่สุดก็ว่างทำ ฮ่า

 

.

.

.

 

เสียงคลื่นทะเลซัดซ่า ลมอุ่นจนร้อนพัดเข้าหาดทรายขาวละเอียดเป็นประกายสวยงาม ท้องฟ้ากระจ่างใสไร้เมฆ

 

...จนน่าเสียดายหากจะกลับ...

 

ร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ใต้ร่มไม้แผ่กว้าง เท้าเปล่าและพับขากางเกงขึ้นเหนือเข่า เชิ้ตขาวที่สวมอยู่นั้นเปียกเหงื่อโชกจนมองทะลุถึงผิวขาวซีดที่แดงเรือจากความร้อน

"อะ... อยู่นี้เองหรือจ๊ะ คุณรัสเซีย" เสียงทุ้มนุ่มเรียกให้หนุ่มต่างชาติผินหน้าไปหาเจ้าบ้านผู้ใจดี

 

...ใจดี...เกินไป...จนน่าประหลาดใจ...

 

ริมฝีปากบางยกยิ้มราวเด็กไร้เดียงสาเมื่อแลเห็นหนุ่มเมืองร้อน ลมร้อนพัดตีเข้าจากด้านหลังทำให้ผมสีทองอ่อนนั้นปลิวกระจายเข้าหน้าจนต้องหยีตา

"มีอะไรหรือครับ คุณไทย..." ไทยยกแว่นขึ้นไว้บนศีรษะแล้วยิ้มอย่างน่ารัก

 

...รอยยิ้ม...อบอุ่น...จนหวั่นไหว...

 

"จะบอกว่าอาหารเที่ยงเสร็จแล้วนะจ๊ะ รีบกลับไปทานดีกว่า ทานตอนร้อนๆอร่อยกว่านะจ๊ะ"

 

...ร้อนๆ งั้นหรอ แค่อากาศก็ร้อนไม่พออีกหรือนี่?...

หนุ่มเมืองบนแอบคิดอย่างแปลกใจ เพราะตนก็ร้อนเหงื่อแตกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

 

"อะ... แต่คุณรัสเซียไม่ควรใส่ผ้าพันคอในที่ร้อนๆอย่างนี้นะจ๊ะ ประเดี๋ยวจะมีไข้เอานะจ๊ะ" คนตัวเตี้ยกว่าเดินยิ้มสบายๆเข้ามาดึงผ้าพันคอหนา

 

...ความอ่อนโยนนั้น...

 

นัยน์ตาสีอเมทิสต์จับจ้องอยู่ที่ใบหน้านุ่มนวลอ่อนโยน... ไล่พินิจ...

จมูกคมเป็นสัน...

แก้มเนียนใสติดสีแดงชมพูระเรื่ออย่างคนสุขภาพดี...

จนถึงริมฝีปากสวยได้รูป...

 

มือเรียวของไทยยกขึ้นเพื่อดึงผ้าพันคอออกมา ใกล้เพียงช่วงลมหายใจ...

 ...เหมือนโอบกอด...

 

ไม่รู้เพราะความอบอุ่นอ่อนโยนของคุณที่ทำให้ผมหวั่นไหว...

หรือเพราะกลิ่นกายของคุณที่ยังกรุ่นอยู่จางๆ...

 

ขณะที่มือเรียวนั้นกำลังดึงยกผ้าพันคอยาวนั้นออกไป มือใหญ่ก็ดันศีรษะกลมให้เข้าใกล้...

 

จุ๊บ...

 

อยากให้...โลกนี้หยุดหมุน

...มีเพียง...ผม...กับคุณ...

 

ขอความอ่อนโยนนั้น...ให้ผมคนเดียว...จะได้ไหมครับ....

 

...คุณไทย...

 

 

>>*~^~*<<

 

อิวานพี่ไทนะเฮ๊าะ(แต่ในฟิกประกอบขอเป็นรัสเซีย...เพราะพี่ไทไม่มีชื่อ ง้ากกกกกกกกก)... นี้ก็มั่ว... ...แถมภาพไม่เหมือนที่บรรยายไว้อีกต่างหาก

โอ๊ย...กลุ้มเลย... อยากได้พี่ไทแบบที่บรรยายนะ แต่ว่ามือไม่ถึง... ได้แต่แนวอมแบ๊วๆแบบนี้... ส่วนเรื่องบูดๆเบี้ยวกับยังไม่ได้ตัดเส้น... ปล่อยไปเค้าไปเถอะก๊ะ..;w;

เพราะวันนี้ผจญกับขวดM-150ที่เป็นการบ้านมาแทบจะวันนึง....(ปวดหลังมากกกกกกกกก โฮวววววววววว) เลยเอามาแบบนี้ก่อน(แล้วก็คิดว่าถ้าตัดเส้นมีหวังทุเรศกว่าเดิม...)

แบบว่า...ไม่เหมือนอะ...อิวานก็ไม่ใช่ อะน้าก็ไม่ใช่...มันไม่ใช่อะคะปู่จี๊~~!! Orz

ไม่ไหวละ... ตีห้าแล่ว...ไม่ต้องนอนแล้วเนี่ย...Orz

ไปละคะ ;v;"

 

อนึ่ง... ฟิกนี้ก็แต่งสด... แต่ว่าดีไม่ดีอย่างไงบอกกันได้นะ

 

/สลบ...

 

EDITต่อข้างล่างอีกนิด... > เอ่อ... อ่านฟิกแล้วเข้าใจกันรึเปล่าว่าอิวานจุ๊บหน้าผากนะ... ;v;'' แง้ว...

edit @ 18 Oct 2009 11:02:00 by Se.ChoU

เอนทรีนี้อาจไร้สาระและเครียดเกินไปก็ได้... 

 อนึ่ง...เอนทรีนี้ออกจะเป็นความเ็ห็นส่วนตัวไปสักหน่อย ถ้าอ่านๆไปแล้วไม่ชอบใจก็ปิดไปก็ได้นะคะ

 

 

 

Climate Change ภาวะสภาพอากาศเปลี่ยนแปลง รึภาวะโลกร้อนนั่นละ...

จะไม่ขอพูดถึงสาเหตุนานานับประการที่ทำให้อากาศมันเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาว เห็นว่ายังไงก็เซิร์จในกูเกิ้ลก็ขึ้นมาเยอะเกินจนรู้สึกขี้เกียจอ่าน(ใช่ไหมละ?)...

แน่นอนว่ารวมถึง "วิธีช่วยแก้ปัญหาโลกร้อน" ด้วย... พี่กูเกิ้ลก็ขึ้นมาให้เป็นร้อยเป็นพัน หากันเองได้อยู่แล้ว...

 

แต่ว่า...

 

คิดกันใช่ไหมละ?...

 

มีวิธีตั้งหลากหลายมากมายให้เลือกกันไปปฏิบัติช่วยลดโลกร้อน ทั้งใช้ถุงผ้าแทนถุงพลาสติก แยกขยะก่อนทิ้ง Reuseของ ขี่จักรยานถ้าไปที่ใกล้ๆ บลา...บลา...บลา...

ง่ายๆกันแค่นี้ ทำเองได้อยู่แล้วละ ขี่จักรยานเอย พกถุุงผ้าเอย รึจะแยกขยะตอนจะทิ้ง แค่มองหาถังที่ถูกกับชนิดขยะของเราก็ได้แล้ว อะไรบ้างละ? เศษอาหาร ขวด สารพิษ หรือจะเป็นการเปิดแอร์อุณหภูมิยี่สิบห้าองศา ตั้งตู้เย็นให้ห่างผนังสิบหาเซนติเมตร...

อ่านแล้วเป็นยังไงคะ? ทำได้เนอะ... เราเชื่อว่าทำได้ละ...

แต่คิดจะทำกันไหม?... ทำไมละ?...

พูดมาเถอะ... บอกตามตรง ฉันเองก็ไม่ได้เคยทำอะไรมันจริงจังนักหนาหรอก...

สิ่งที่ฉันทำเท่าที่นึกออกน่ะหรอ? แค่ปิดไฟดวงที่ไม่ใช้กับเปิดแอร์ยี่สิบห้าองศาเอง... 

แต่ทำไปน่ะ...มีเหตุผล... ปิดไฟก็ช่วยพ่อแม่เราประหยัดเงินค่าไฟไงละ แอร์ก็ด้วย...แอร์นี้นอกจากประหยัดแล้ว ที่เปิดไว้ซะยี่สิบห้าก็เพราะมันไม่หนาวไม่ร้อนเกินไปไงละ

อย่างอื่นก็เคยพยายามทำนะ...แต่รู้ไหม...

ชวนพี่ ชวนแม่ ชวนน้องออกไปเซเว่นหน้าหมู่บ้าน...โอเค บ้านฉันห่างจากปากทางเข้าราวๆเจ็ดร้อยเมตร เกือบๆกิโลฯ... แต่ว่าการออกกำลังเดินในตอนกลางคือที่เย็นสบายสุดๆเนี่ย... มันยังไงหรือ?

พวกเขาไม่ทำคะ...ไม่ทำ... เหตุผลคือขี้เกียจ... โอ้ ปู่จีเจ้าคะ...Orz

หรือจะแบกถุงผ้า?... ใครสักคนในบ้านก็พูดว่า "ไม่ไหวละ ไปงี้ก็พะรุงพะรังตายสิ แบกนู่นแบกนี้"

คนอ่านคงจะบอกว่า ก็แค่คนในบ้านจขบ.เองนี้... คนอื่นๆละ?

ถามมาแล้วละ... ไม่ค่อยสะดวกบ้างละ... แต่ว่าก็พอจะมีคนทำอยู่หรอก... แต่สุดท้ายปริมาณคนปฏิบัติก็น้อยกว่า ยังไม่รวมถึงยามที่ไม่สะดวกทำจริงๆอีก...

 

มันจะเครียดไปรึเปล่านะ...

ฉันอาจจะจริงจังเกินไปก็ได้...

จขบ.มันพวกอ่อนไหวนี้นา...

ดูรูป อ่านบทความก็รู้สึกได้ถึงโอกาสของความเสียหายและการสูญเสียสิ่งงามๆบนโลก(และเพราะสิ่งที่ฉันเห็นตั้งแต่รอบตัวไปมันก็ดูจะเสริมให้เป็นจริงมากขึ้นทุกที)

 

ฉันก็ว่า...มันก็เคยความเคยชินกับความสะดวกสบายและความขี้เกียจเห็นแก่ตัวที่เกาะอยู่นั่นแหละ

ใครอ่านแล้วเกินความรู้สึกเคือง ไม่พอใจก็ปิดไปก็ได้นะ... ฉันไม่ว่า(แต่ว่าเศร้าใจ... ฉันทำใครเคืองมากไปก็ขอโทษด้วย)

 

ว่าแต่ใครสะดุ้งบ้าง? ฉันก็สะดุ้งตอนคิดได้นะ...

มันก็แค่กิเลสตัวเล็กๆแต่ดูผลของมันสิ...

พวกเราแค่ชินกับพฤติกรรมเดิมๆ ความสบายต่างๆ ที่มีอำนวยให้...

 

แค่นั้นเองนะ?....

 

แค่นี้เองละ... ที่ฉันคิดได้...

 

 

แค่กิเลสตัวเล็กๆเอง คำไม่กี่คำก็บอกความหมายของมันได้...

 

พร้อมที่จะกำจัดมันไปรึยังละ? (ระวังนะ!...บางตัวของบางคนอาจจะโตขึ้นได้ด้วยละ! )

สุดท้าย...จขบ.หวังว่าคงไม่ทำใครโกรธเคืองไปจริงๆนะ... เค้าขอโทษนะ... ไม่โกรธกันนะ? /ปิ๊งๆ ทำตาวิ๊งซ์ๆอ้อน

ขอบคุณคนที่หลงเข้ามา่อ่านหาสาระอ่านจนจบแต่เจออะไรก็ไม่รู้

ขอบคุณคนเม้นด้วยนะคะ

เอนทรี่นี้มีการพูดถึงเฮตาเลีย มีการเอ่ยถึงประเทศต่างๆ แต่ขอให้รู้ไว้ว่ามันก็แค่การ์ตูนแนวเสียดสีเท่านั้นเอง ใครอ่อนไหว ไม่ชอบ ขอให้ปิดไปนะคะ

อนึ่ง... เอนทรี่นี้มีเอ่ยวายด้วยนะจ๊ะ...

 

 

 

 

 

ได้มาจากสามี(เมื่อไหร่เราจะตบตีแย่งชิงคิโนะกันเสร็จสักทีละ??) 

[Tag] เลือด...

 1. คุณกรุ๊ปเลือดอะไร

บี เจ้าฮะ 

 

 2. คุณอยากเห็นใครเลือดไหลมากที่สุด

ใครดีละเออ...ขอเป็นคู่ได้ไหม? อยากเห็นปูกะ... ให้ปูSM แล้วกะMS(ว้อยยยยยยยยยย!! คะน้ามาโซเรอะ /โดนแม่ยกคะน้าคนอื่นรุมกระทืบ แล้วปูกะอะไรของแก ห๊ะ!!)

 

 3. คุณอยากเห็นเลือดออกจากส่วนไหน

แหม...ถามได้ยังไงเนี่ย ก็ "ตรงนั้น" ไง(อะไร?? อะร๊ายยยย?? คนอ่านจิ้นอะไรกันเนี่ยยยยย(แกจิ้นเองมากกว่ามั้ง...))

 

 4. ถ้าเลือดไม่มีสีแดงอยากให้เลือดมีสีอะไร

สีรุ้ง...เลือดไหลทีโลกคงงดงามขึ้น...

 

 5. อยากเป็นคนเลือดออกเองหรือทำคนอื่นเลือดออก

ให้เขาทำกันเองดีกว่า เราจะยืนดูอยู่เฉยๆ ฮ่าๆๆ /ปาดกำเดา ทำเองสิ...เราซุ่มซ่ามจะตาย ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็หกล้มมีแผลเลือดออก ฮ่าๆๆๆ

 

6. การ์ตูนเรื่องไหนที่คิดว่าเลือดเยอะที่สุดสำหรับคุณ

Umineko,Higurashi ฆ่ากันได้ดิบโหดดีเหมือนกัน

Bakemonogatari อันนี้เห็นตอนเพลงเปิดมีฆ่ากันเลือดกระจาย สีสวยมาก

จะบอกว่า Saya no Uta ก็คงไม่ได้สินะ=v=;;เป็นเกมนี้นา...เกมแนวแหวะๆซะด้วยสิ(แต่เรทนอมอลกระจายละเออ)

อันที่จริงมีอีกหลายเรื่องแต่(เจือก)นึกไม่ออกซะงั้นละ

แต่ว่าถ้าเป็นหนังละก็นะ ยกให้ SAW ละกัน...(ดูแล้วไข้ขึ้น...แต่ว่าตอบนอกคำถามไปไกลเลยนะนเนี่ย...)

 

 7. คุณเคยชิมเลือดไหม แล้วรสชาติเป็นยังไง

เค็มปะแล่มๆ...แปลกๆ...(คิดว่ายังไงชากับน้ำเปล่าก็อร่อยกว่าอยู่ดี...)

 

 8. ถ้าการฆ่าคนไม่ผิดกฏหมายคุณอยากฆ่าคนด้วยวิธีไหน

เอาแล้วแต่อารมณ์ได้ไหม? ให้พบเจอความเจ็บปวดมันก็ต้องค่อยๆกรีดอย่างประณีตสักหน่อย แต่ถ้าอยากได้ความสะใจเปี่ยมล้นก็ต้องขุดแรงมากระทืบมันสักประเดี๋ยวให้ดับดิ้นด้วยความหนักระดับช้างเหยียบ... คุๆๆๆๆ(ฉันบรรยายอะไรอยู่เนี่ย....)

 

 9. คุณคิดว่าการตายวิธีไหนทรมานที่สุด

การที่เราตายด้วยน้ำมือของคนที่เราไม่ปรารถนาให้เขาฆ่าเรา(ไม่ว่าจะน้ำมือด้วยมิตรรึศัตรูเรา)...

การที่เราตายทั้งๆที่ยังมีบางสิ่งที่สำคัญค้างคาอยู่ในใจ(และตัดมันไม่ออก)...

 

อะ เฮ้ย...แล้วจะโยนให้โครต่อละน่อ...

เอาเป็นว่าใครอยากทำก็เชิญโลดเลยคะ

 

 

สำหรับงานน้ำชาวันนี้...สนุกมากเลยคะ อร๊ายยยยยยยยยยย(แต่ว่าเศร้า มือถือถ่ายรูปไว้แต่ไม่มีUSBซะงั้นละ)

แบบว่ามองไปทางไหนก็เบย์เอย์รึไม่ก็อาเธอร์เดี่ยวๆโฉดฉาย(โดยเฉพาะคนที่คอสเธอร์ตอนประกาศอิสรภาพ ตัดชุดเองด้วยสินะคะ เก่งมากเลยอะ)...โฮกกกกกกกกกกกกกกกก(แต่ว่าเจือกนั่งกรี๊ดกิลบุ่ยกับคุณพี่....แหม๊...เขาเจ๋งมาก ชุดสุดยอดคะ ชอบ)

มีน้ำชาแจกฟรี....(ซัดไปสามแก้วแบบไม่เกรงใจ(ด้านมากเอ็ง)...แต่ว่าชิมไปแค่อัสสัมกับเลดี้เอง(เลดี้ใช่ไหม? กลิ่นมะนาวเป็นเอกลักษณ์มาก...) คิดว่าพี่สตาฟ(ที่ตกลงคอสรัสเซียใช่ไหมคะ? แอบเหมือนฟินนี่...น่ารักกกกกกกก)อาจจะจำได้...ไปยืนอยู่ตั้งนาน ฮ่า(เสื้อดำแขนยาว แขนเสื้อสีดำสลับขาวคะ ใส่แว่นด้วย ใครเห็นอินี่โฉบไปมาในงานมั่งเอ่ย?))

แบบว่าวันนี้ฉกชิงการ์ดกันอย่างเมามันส์มาก แลกกันจ้าละหวั่น(พี่ๆสตาฟคะ...สาบานได้คะว่าหนูก็เห็นเมริกิกิใส่กางเกงนะคะ มีคนเห็นมากกว่าสี่คนแล้วด้วย!! ใครได้เมริกิกิมีกางเกงใส่บอกด่วนเลยคะ นั่นกลายเป็นของแรร์ไปซะแล้วววววววววววววววว(เราเอาเมริกิกิไม่ใส่กางเกงไ่ปแลกอะไรสักอย่างกันน้องนิจิด้วยละ...ฮา))

แต่ว่าไปงานนี้ทีนึงก็รู้เลยว่าเรามันไม่รู้อะไรสักอย่างเกี่ยวกับท่านเธอร์....(คนอื่นๆทำการบ้านมาดีมาก...มีโพยด้วย ฮ่าาาาาาาาาาาา) เล่นเกมไม่ได้อะไรสักกะอย่าง...ชิ ได้การ์ดไม่ครบด้วย..เสียใจ...ฮือT3T(ไม่ครบ แม้จะเป็นพวกที่ไปยืนมะรุมมะตุ้นขอการ์ดสเปเชี่ยลพี่ๆสตาฟก็เถอะ...ตอบคำนอกรอบได้คำถามเดียวเอง เซ็งไก่...)

ซื้อโดยังไม่จุใจด้วย(ก็ตอนแรกมันเดินผ่านบูธขายพวงกุญแจเต็มโต๊ะเลยนี้นา...อาการอยากได้เกิดขึ้น เหมามาเต็มเลย(กะขายเพื่อนด่อด้วย ฮ่าๆๆๆ ...เลว))

กระเป๋าหนักเลย(แต่กระเป๋าตังค์เบาหวิว โฮว...) เหนื่อยแต่ก็สนุกคะ อยากได้งานอย่างนี้อีก(ได้ยินว่าปีหน้าอาจมีเบย์เอย์โอนลี่ ว้าววววววววววววว)

ไปก็เจอแต่คนน่ารักๆ(ทั้งหน้าตาและนิสัย ฮา) ทุกคนล้วนคุยง่ายและใจดี(อยากบอกว่าไปขอลายเซ็นพี่จิบิมาเฉย...(โมก็ขอนี้นา ฮ่า ปลื้มคะ))

จบเอนทรี่ดีกว่า... พี่ชายงองแงอยากเล่นปังย่า...กระซิก รีบไปปั่นงานดีกว่า

เอนทรี่หน้ามีโอกาสโชคลาภ ได้ซื้อUSBมือถือมาจะเอารูปลงละกันนะ(ฮ่า มีไหมเนี่ย?)

 

 

ปล. อยากได้งานคะน้าโอนลี่อีเวนท์ละ...ไม่ก็กิลบุ่ยโอนลี่(แอบคิดว่าถ้ามีงานเรนโกะโอนลี่จะเป็นยังไง ฮ่า)

edit @ 11 Oct 2009 22:40:43 by Se.ChoU